Zdrowie jest najaważniejsze - choroby, objawy i leczenie. Pozycjonowanie Rzeszów, Kraków, Krosno oraz tworzenie stron internetowych. Wentylacja i Klimatyzacja Kraków, klimatyzatory i wentylatory. Ptaszniki - olbrzymie pająki w terrarium. OTS Armia - rewalacyjny Open Tibia Server. Druk książek - drukarnia cyfrowa, druk na życzenie. Anemia czyli niedokrwistość z niedoboru żelaza - objawy i leczenie anemii.

Akademia Medyczna w WarszawieDaneMapa

Nazwa łacińska	Academia Medica Varsoviensis
Założony	1809 (samodzielna uczelniaod 1 stycznia 1950)
Miejsce	Warszawa, Polska
Studenci	ponad 10000
Rektor	prof. dr hab. Leszek Pączek
Adres	ul. Żwirki i Wigury 6102-091 Warszawa
Telefon centrali	(0-22) 57-20-993fax: (0-22) 57-20-154
Strona	www.am.edu.pl
Warszawa

Akademia Medyczna w Warszawie to największa polska wyższa uczelnia medyczna.

Na 11 kierunkach i w 3 specjalnościach kształci się w niej ponad 10 tys. studentów, w tym ponad czterystu obcokrajowców. Kadra dydaktyczno-naukowa Akademii Medycznej w Warszawie liczy ponad 1,4 tys. pracowników, w tym blisko 100 profesorów tytularnych.

Spis treści 1 Wydziały 2 Szpitale kliniczne 3 Historia 4 Linki zewnętrzne

//

Wydziały

W skład uczelni wchodzą następujące wydziały:

• I Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologicznym (kierunki: lekarski, lekarsko-dentystyczny, zdrowie publiczne specjalności audiofonologia i elektroradiologia)
• II Wydział Lekarski z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim oraz Oddziałem Fizjoterapii (kierunki: lekarski, fizjoterapia)
• Wydział Farmaceutyczny (kierunki: farmacja, analityka medyczna)
• Wydział Nauki o Zdrowiu (kierunki: zdrowie publiczne, pielęgniarstwo, położnictwo, ratownictwo medyczne, dietetyka)

Ważną jednostką uczelni jest Centrum Kształcenia Podyplomowego odpowiedzialne za nauczanie dyplomowanych lekarzy, farmaceutów i magistrów-specjalistów w różnych dziedzinach powiązanych z medycyną.

Szpitale kliniczne

Akademia Medyczna w Warszawie to także profesjonalna opieka nad pacjentami, praca naukowa i kształcenie w pięciu szpitalach klinicznych, dla których uczelnia jest organem założycielskim. Należą do nich:

• Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kliniczny przy ul. Banacha
• Samodzielny Publiczny Kliniczny Szpital Okulistyczny przy ul. Sierakowskiego
• Samodzielny Publiczny Dziecięcy Szpital Kliniczny przy ul. Marszałkowskiej
• Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus – Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych przy ul. Lindleya
• Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej przy ul. Karowej

[ Historia

Korzenie uczelni sięgają 1809 roku, kiedy to z inicjatywy lekarzy – Augusta Wolffa, Jacka Dziarkowskiego, Józefa Czekierskiego i Franciszka Brandta – oraz asesora farmacji, Józefa Celińskiego, powstała Akademia Lekarska.

W 1816 roku Akademię Lekarską włączono jako Wydział Lekarski w skład powołanego przez władze zaborcze Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet funkcjonował do października 1831 r., kiedy to po Powstaniu Listopadowym zlikwidowano wszystkie wyższe uczelnie Królestwa Polskiego. Akademickie nauczanie medycyny w Warszawie zostało przerwane na 26 lat, a o rozwój naukowy i zawodowy środowiska lekarskiego dbały w tym czasie Warszawskie Towarzystwo Lekarskie oraz Rada Lekarska Królestwa Polskiego.

Wybuchy kolejnych epidemii i brak odpowiedniej liczby lekarzy wymusiły na zaborcy podjęcie decyzji o powołaniu uczelni medycznej. Najpierw w 1857 roku powołano Akademię Medyko-Chirurgiczną, kontynuującą tradycje Wydziału Lekarskiego Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie w 1862 roku Akademię przyłączono do Szkoły Głównej Warszawskiej jako Wydział Lekarski.

Wzmożona rusyfikacja uczelni po upadku Powstania Styczniowego przerwała jej działalność. W 1869 r. powstał Cesarski Uniwersytet Warszawski, w którym obowiązkowym językiem wykładowym zamiast polskiego stał się rosyjski, a miejsce utalentowanych polskich wykładowców zajęli mniej zdolni Rosjanie. Z tych powodów uczelnia była bojkotowana przez patriotyczną młodzież, która na studia medyczne wybierała się m.in. do Dorpatu lub Petersburga.

Odrodzenie warszawskiego kształcenia medycznego stało się możliwe dopiero w początkach I wojny światowej, gdy w 1915 r. do Warszawy wkroczyli Niemcy. Do najbardziej zaangażowanych organizatorów nowego Uniwersytetu Warszawskiego należał wówczas lekarz i społecznik – Józef Polikarp Brudziński, który został pierwszym rektorem odrodzonego uniwersytetu.

Zanim w 1916 roku powołano samodzielny Wydział Lekarski, przez pierwsze 10 miesięcy działalności uniwersytetu nauczanie medycyny odbywało się w Oddziale Przygotowawczo-Lekarskim przy Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Pierwszym dziekanem Wydziału Lekarskiego został prof. Leon Kryński. Kadrę stanowili profesorowie praktykujący od lat w Warszawie oraz osoby które przenosiły się z innych ośrodków akademickich, najczęściej z Krakowa i ze Lwowa. Niektórzy z nich porzucali dotychczasową karierę akademicką i znaczne osiągnięcia, by budować od podstaw warszawską uczelnię. Wśród nich był wybitny polski internista – prof. Antoni Gluziński, przed I wojną światową rektor i dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu we Lwowie.

Odrodzony Uniwersytet powołał w swojej strukturze osobny wydział dla kształcenia farmaceutów. Najpierw w 1915 r. utworzono kursy farmaceutyczne, które od roku akademickiego 1917/18 przemianowano na Studium Farmaceutyczne. W 1920 r. Studium to przekształcono w Oddział Farmaceutyczny przy Wydziale Lekarskim. Następnie rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 29 stycznia 1926 roku przy Uniwersytecie Warszawskim został utworzony pierwszy w Polsce samodzielny Wydział Farmaceutyczny. Jego dziekanem został prof. Władysław Mazurkiewicz.

W 1920 r. powołano w Warszawie Państwowy Instytut Dentystyczny kształcący dentystów na poziomie wyższym. Instytutowi, który nie posiadał pełnych praw akademickich, patronował Wydział Lekarski UW. Kadra naukowa wydziału uzupełniała obsadę nauczycieli akademickich instytutu i była gwarancją wysokiego poziomu nauczania. W 1933 oku przemianowano tę uczelnię na Akademię Stomatologiczną. Działała ona do 1949 roku, kiedy została włączona jako Oddział Stomatologiczny do Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach II wojny światowej w ramach uniwersyteckiego podziemnego nauczania medycyny działała m.in. Szkoła Docenta Zaorskiego, której studenci i lekarze nieśli pomoc rannym i brali udział w walkach podczas Powstania Warszawskiego. Warszawska medycyna w latach wojny poniosła ogromne straty – z 23 profesorów ocalało tylko jedenastu, poległa także wielka liczba lekarzy, pielęgniarek i studentów.

W 1950 roku, z połączenia wydzielonych z Uniwersytetu Warszawskiego wydziałów lekarskiego i farmaceutycznego oraz Akademii Stomatologicznej, powstała samodzielna Akademia Medyczna w Warszawie. W jej murach kształcili się lub pracowali lekarze, którzy stali się legendami polskiej medycyny: profesorowie Ludwik Hirszfeld, Tytus Chałubiński, a współcześnie: Jan Nielubowicz, Tadeusz Orłowski, Zbigniew Religa.

[ Linki zewnętrzne

• Strona internetowa Akademii Medycznej w Warszawie